Lumaki akong nag-iisang anak, kung kaya’t kapag naiiwan ako dito sa bahay namin kung anu-ano ang napagkakaabalahan ko. Iyon din marahil ang dahilan kung bakit ako nahilig maginternet.  Noong una, paikot-ikot lang sa mga links na pinapalabas ng search engine.  Depende rin iyon kung ano ang interes ko sa araw na iyon.  Di naglaon, bigla kong nadiscover ang yahoo chat..at doon naman ako naglagi.  Hanggang sa may mga nakilala–yung iba naging kaibigan, ang iba palipas oras, ang iba kaaway naman.

Hanggang sa umiwas na ako sa internet dahil naging abala na rin ako sa buhay kolehiyo at napadalas na rin ang labas ko kasama ang mga kaibigan.  Noong nakaraang taon lamang ako muling nagbalik sa “cyberworld” ika nga.  At doon ko nadiskubre ang blogging na ipinakilala ng isang matalik na kaibigan.

Nakakilala rin ako ng mga kaibigan rito.  Kakablog-hop…Nitong  nakaraang dalawang linggo napadalas ang pagiging absentee ko sa blogosphere.  Nagkasakit ako, dala ng matinding pagtratrabaho.  Minsan sa  sobrang pagod galing opisina diretso na ako sa aking kama..Medyo magaling na ako..at para bang nagbibiro ang panahon kung bakit ba naman kung kelan ko naisipang mag-online ay wala naman akong maabutan sa mga kaibigan ko.  “Wrong timing” ika nga…Para ba akong pinaglalaruan at tila kung kelan naman ako napadaan e wala sila..malapit na akong maiyak, buti na lang biglang sumulpot si Kuya Jessie. Buti na lang..hindi naman pala ganon ka wrong timing.