Sa kasalukuyan dito lang ako sa lobby ng hotel.Bakit?  Kasi walang wi-fi sa kwarto.  yun lang naman ang tanging reklamo ko.  At dahil nagtitipid ako, tiis muna sa lobby kasama ang mga lamok.

Kung tinatanong mo kung bakit ako nasa Maynila..SECRET!Wag nang alamin…basta dito muna ako mamamalagi ng mga isang buwan.

NAg-enjoy naman ako..ilang araw pa lang pero marami na rin akong experience.Sa susunod na lang ang kwento at may gagamit pa….Paalam!!!

pasensya na at hiundi lang talaga ako makapagsulat…pero dadaan pa rin ako…busy lang talaga..

Hanggang sa umiwas na ako sa internet dahil naging abala na rin ako sa buhay kolehiyo at napadalas na rin ang labas ko kasama ang mga kaibigan.  Noong nakaraang taon lamang ako muling nagbalik sa “cyberworld” ika nga.  At doon ko nadiskubre ang blogging na ipinakilala ng isang matalik na kaibigan.

Nakakilala rin ako ng mga kaibigan rito.  Kakablog-hop…Nitong  nakaraang dalawang linggo napadalas ang pagiging absentee ko sa blogosphere.  Nagkasakit ako, dala ng matinding pagtratrabaho.  Minsan sa  sobrang pagod galing opisina diretso na ako sa aking kama..Medyo magaling na ako..at para bang nagbibiro ang panahon kung bakit ba naman kung kelan ko naisipang mag-online ay wala naman akong maabutan sa mga kaibigan ko.  “Wrong timing” ika nga…Para ba akong pinaglalaruan at tila kung kelan naman ako napadaan e wala sila..malapit na akong maiyak, buti na lang biglang sumulpot si Kuya Jessie. Buti na lang..hindi naman pala ganon ka wrong timing. 

Sulat ni Tatay at Nanay sa Atin

                 Sa aking pagtanda, unawain mo sana ako at pagpasensiyahan.

                   Kapag dala ng kalabuan ng mata ay nakabasag ako ng pinggan
                   o nakatapon ng sabaw sa hapag kainan,
                   huwag mo sana akong kagagalitan.
                   Maramdamin ang isang matanda.
                   Nagse-self-pity ako sa tuwing sinisigawan mo ako.

                   Kapag mahina na ang tenga ko at hindi ko maintindihan
                   ang sinasabi mo, huwag mo naman sana akong sabihan
                   ng “binge!” paki-ulit nalang ang
                   sinabi mo o pakisulat nalang.
                   Pasensya ka na, anak. Matanda na talaga ako.

                   Kapag mahina na ang tuhod ko, pagtiyagaan mo sana akong
                   tulungang tumayo, katulad ng pag-aalalay ko sa iyo
                   noong nag-aaral ka pa lamang lumakad.

                   Pagpasensyahan mo sana ako kung ako man ay
                   nagiging makulit at paulit-ulit na parang sirang plaka.
                   Basta pakinggan mo nalang ako.
                   Huwag mo sana akong pagtatawanan o
                   pagsasawaang pakinggan.

                   Natatandaan mo anak noong bata ka pa?
                   kapag gusto mo ng lobo, paulit-ulit mo ‘yong sasabihin,
                   maghapon kang mangungulit hangga’t
                   hindi mo nakukuha ang gusto mo.
                   Pinagtyagaan ko ang kakulitan mo.

                   Pagpasensyahan mo na rin sana ang aking amoy.
                   Amoy matanda, amoy lupa.
                   Huwag mo sana akong piliting maligo.
                   Mahina na ang katawan ko.
                   Madaling magkasakit kapag nalamigan,
                   huwag mo sana akong pandirihan.

                   Natatandaan mo noong bata ka pa?
                   pinatyagaan kitang habulin sa ilalim ng kama
                   kapag ayaw mong maligo.

                   Pagpasensyahan mo sana kung madalas,
                   ako’y masungit, dala na marahil ito ng katandaan.
                   Pagtanda mo, maiintindihan mo rin.

                   Kapag may konti kang panahon,
                   magkwentuhan naman tayo, kahit sandali lang.
                   Inip na ako sa bahay, maghapong nag-iisa.
                   Walang kausap.

                   Alam kong busy ka sa trabaho,
                   subalit nais kong malaman mo na sabik
                   na sabik na akong makakwentuhan ka,
                   kahit alam kong hindi ka interesado sa mga kwento ko.

                   Natatandaan mo anak, noong bata ka pa?
                   Pinagtyagaan kong pakinggan at intindihin
                   ang pautal-utal mong kwento tungkol sa iyong teddy bear.

                   At kapag dumating ang sandali na ako’y magkakasakit
                   at maratay sa banig ng karamdaman,
                   huwag mo sana akong pagsawaang alagaan.

                   Pagpasensyahan mo na sana kung ako
                   man ay maihi o madumi sa higaan,
                   pagtyagaan mo sana akong alagaan sa mga
                   huling sandali ng aking buhay.
                   Tutal hindi na naman ako magtatagal.

                   Kapag dumating ang sandali ng aking pagpanaw,
                   hawakan mo sana ang aking kamay
                   at bigyan mo ako ng lakas ng loob
                   na harapin ang kamatayan.

                   At huwag kang mag-alala,
                   kapag kaharap ko na ang Diyos na lumikha,
                   ibubulong ko sa kanya na pagpalain ka sana …
                   dahil naging mapagmahal ka sa iyong ama’t ina…

                Written by Rev. Fr. Ariel F. Robles
                   CWL Spiritual Director
                    St. Augustine Parish
                    Baliuag, Bulacan

Kapag Sabado, yan naman ang todo pahinga ko. Minsan ayoko nang matapos yon. Pero syempre kapag sumisikat ang araw lulubog din yon(aaayyy syempre naman kaya) para magbigay daan sa araw ng Linggo(tulad ngayon). Wala naman akong trabaho kapag kapag linggo. Gawaing bahay lang. Tiga-laba, Tiga-luto, dati noong nag-aaral pa ako isama mo na ang tiga-linis ng bahay. Pero syempre ngayon hindi na. hahahaha…may kasama na ako na napakiusapan kong maglinis para sa akin, for a fee syempre(na ako na ngayon ang nagbabayad). Hayan, at dahil nga Linggo ngayon e kasalukuyan akong naglalaba. Mamaya -maya lang mababawasan na naman ang bulsa ko konti dahil ibibigay ko sa kasama namin. HIndi bale, ok lang basta hindi na ako ang maglinis at baka lalo akong hindi gumaling sa hika ko.

Sa totoo lang isa rin ito sa mga araw na parang ayaw kong matapos. Kahit na kamo meron akong mga ginagawa e ok lang yon. Hindi naman sa tamad akong pumasok sa trabaho ko, dahil sa totoo lang hindi naman ako mabubuhay kung di ako magtratrabaho. Sabihin na lang natin na medyo naghahanap ako ng konting “bago” sa buhay ko. Bigla kong narealize na marami pa siguro akong gustong gawin sa buhay ko at sa ngayon hindi ako sigurado kung gusto kong magtrabaho sa bangko hanggang sa pagtanda ko. Kahit na sabihin natin na next in line na nga ako para maging supervisor, parang gusto ko nang umatras. Wala naman ako masyadong reklamo kundi ang karaniwang benepisyo lang na mag-leave at maipahayag ang alam kong tama. Mahirap nga ang maging rank and file..ngunit mas magiging mahirap kung magiging bisor ka ngunit hindi naman makapagsalita. Hanggang ngayon pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na kaya ko pa…abangan na lang natin..pero sa ngayon ayokong matapos ang araw na ito dahil ayokong pumasok bukas…..

Dahil dito naglakas loob akong kausapin na lamang ang boss ko para matigil na ang kaguluhang iyon(haay tinamaan ata ako ng lakas ng loob noong araw na iyon).

Patungkol doon sa “billing isyu” na blinag ko nung nakaraan, ang paliwanag ng ganoong outburst ay heto—>Nanibago daw kasi siya sa sagot ko, kung baga ang hinihintay lang daw na sagot ay “ay ganon po ba boss?!”. Hindi daw niya inaasahan na magiging pagkahaba-haba ng paliwanag ko at ang gusto niya lang dw marinig e “Ay ganon po boss?!!”. Haaaa?????!!!Ibig sabihin dapat pala ay tumango na lang ako at hinayaan ko na lang na isipin niya kung ano ang gusto niyang isipin?At hindi ko na lamang ba ipagtatanggol ang sarili ko gayong alam ko naman nawala naman talaga akong kasalanan kung tutuusin mo??!!!

Sa puntong ito hindi na ako galit…ngunit patuloy akong nag-iisip ng magandang paliwanag kung bakit dapat ganoon na lamang ang sinabi ko?Para bang gusto niya akong tanggalan ng kalayaan para magsalita at ihayag kung ano ang tunay na pangyayari at ninais na lang niya na marinig mula sa akin ang mga salitang iyon?

Dapat bang tumahimik na lang ako noon at magsawalang kibo?Marahil nga para hindi na gumulo..ngunit paano naman ang respeto at tiwala ko sa sarili ko? Para bang gusto na lamang niyang tumango ako ng tumango, at sabihin ko na lamang kung ano ang gusto niyang marinig para mas maging tahimik ag lahat?Ito ba ay dahil sa ako’y staff lamang kung kaya’t hindi ko na dapat ipinahayag sa kanya ang aking iniisip?

Siguro may pagka-aktibista ako o di kaya naman e outspoken lang talaga ako pagdating sa ilang bagay-bagay..siguro nga ayokong maging puppet lamang….ang tanong ko sa aking sarili–>ito ba ay para talaga sa ikauunlad ng pagkatao ko o para lamang sa ikatatahimik ng relasyon namin bilang magkatrabaho?siya bilang boss ko at ako bilang staff niya lamang?

Nagkamali ako…

At dahil kakatapos ko lang mag-nosebleed e napagisip ko dito muna sa kabila.  Mabalik ako sa aking pagkakamali..hmmm…Dahil nga nailabas ko na ang aking hinanakit e akala ko magiging ayos na ang lahat. Sa kamalas-malasan e hindi pa pala tapos dahil hanggang ngayon ay “apple of the eye” pa rin ako ng boss ko.  Ewan ko ba kung bakit sa akin niya isinisisi ultimo maliliit na bagay, at lahat na ng gawin ko ay mali.Katulad na lamang nung sinabi niya na “may mali dyan sa billing, hindi mo napansin?” Siyempre mahirap niyong malaman ang tono ng kanyang pananalita, pero ako na nakikinig sa kanya ang interpretasyon ko dito ay isang tanong na dapat sagutin.  Sinagot ko naman at ipinaliwanag ko na inayos na nga iyon kaya bumaba ng four thousand at naging nine thousand na lamang.  Ang sagot ng boss ko “Hindi nga e!! Dapat hindi binalik yung lumang billing sa kanila, wala na tuloy pagkakataon na ireklamo ang 500 pesos na arrears dyan.” 

At dahil nga sa nagulat na naman ako sa ganitong “outburst” niya, napanganga at napatanga na lang ako sa pagkamangha.Una sa lahat, nung lumabas ako para kausapin yung taga-beneco ay nagpaalam pa ako.  (Ibig sabihin alam niya na may problema yung billing na iyon ay kung bakit ba naman hindi niya ako sinabihan noon na huwag ibalik yung maling bill)Pangalawa, wala naman akong natanggap na bill para sa buwan ng disyembre e paano ko naman kaya babayaran iyon??Pangatlo, mali ba na sumagot ako sa isang tanong?Dapat bang tumahimik na lang ako habang kasalukuyan niyang kinekwestiyon ang abilidad ko na gawin ang trabaho ko?

Bad ba talaga ako?Wala ba sa lugar ang pagsagot kong iyon?Ang alam ko kasi tinatanong niya ako kaya sumagot ako.Masama bang ipagtanggol ko yung sarili ko sa sitwasyong ito?

Alam kong maraming dapat isaalang-alang para malaman kung nagkamali nga talaga ako.  Ngunit sa puntong ito, iniisip kong palagi na lamang akong magsasawalang-kibo habang patuloy niyang hinihila pababa ang aking morale?

Mukhang Sabado ang Tag day ko…Ako ay isa sa mga maswerte na na-tag ni Ate Malinesky upang ipahayag sa buong blogosphere ang 8 Meme-Walong Bagay na Ipinagpapasalamat ko..

Tinag sa akin ito noong Enero Dos, kaso dahil nga sa sobrang pagod sa trabaho medyo hindi ko nagawa..pero heto na at susubukan ko….

1. Nagpapasalamat ako at buhay pa ako at nabigyan ako ng pagkakataon na salubungin ang 2008 ahehehehe…
2. Sa patuloy na pagtangkilik ng aking mambabasa sa aking blog, kahit na parang under hiatus ako
3. Sa mga kaibigan na nakilala ko dito sa blogosphere..kahit na di ko pa kayo nakikita ng personal ay tinanggap niyo ako sa inyong mundo..(sniff..sniff) kilala niyo na kung sino kayo <sniff..sniff>
4. Sa mga nagmamahal sa akin at minamahal ko rin <hindi ako nagbibiro..seryoso ito >Lalo na dun sa pinakamamahal ko.. habaan mo pa pasensya mo sa akin
5. Sa trabaho ko – kung wala akong trabaho wala akong pambayad sa internet ko ahehehehe
6. Sa magulang ko (hehehehe) kahit na madalas pasaway ako at lagi niyo kong pinapagalitan..(ahehehe, nay medyo hinay-hinay kasi baka mag-away na naman tayo) di bale lab ko pa rin kayo hehehe
7. Sa mga kaopisina ko..maraming salamat sa pagtanggap niyo sa akin kahit boys kayo at girl kayo. Alam kong hindi niyo na naalala na babae ako..sige magrerequest na ako ng unipormeng panlalaki ngayong 2008..pwera biro..salamat sa pakikisama na ipinakita niyo.Pati na rin sa drinking sessions natin(waah secret pala yun)
8. Sa tag na ito..dahil kung hindi ako tinag ni Ate Malinesky baka hindi ko ginawa ang post na ito at sinarili ko na lang ang mga pinagsusulat ko.

Sa totoo lang marami akong dapat ipagpasalamat. Hindi perpekto ang buhay ko. May mga unos na dumarating, may mga bagay na ikinayayamot at minsan aabot ka sa puntong bibigay ka na. Gayunpaman, mahal ko ang buhay ko. Tapos na ako sa pagiging suicidal. Nagmature na ika nga. At katulad ng isang halaman na dumaan sa bagyo, mamumulaklak rin ito kapag lumabas ang araw at diniligan mo na. At iyon ang aking ipinagpapasalamat. Higit sa lahat, ang pagkalinga ng mga taong mahalaga sa akin, pati na rin ang pakikipagkaibigan ko di lamang dito sa lugar na ginagalawan ko kundi maging sa mga bloggers dito sa mundo ng blogging. Maraming salamat sa inyo

Ikagagalak ko ring i-tag si Kuya Lestat, Kuya Jessie, Bregie, Scotty’s Princess,Maryanj, Joliber, Rhon at Kai.